Kuurne-Brussel-Kuurne

Kuurne-Brussel-Kuurne is de zondagse helft van het Openingsweekend. Na de Omloop op zaterdag is het de tweede portie wielrennen in twee dagen, en eerlijk: als je de zaterdag al op de bank hebt gezeten, dan ga je de zondag niet ineens een wandeling maken. De koers is iets vlakker dan de Omloop en biedt daardoor meer kansen voor sprinters, maar de wind en de korte hellingen zorgen ervoor dat het nooit een peulenschil is.

Sinds 1946 trekt de koers een trouwe schare fans die elk jaar langs het parcours staat, ongeacht het weer. Een overwinning in Kuurne-Brussel-Kuurne is misschien niet het grootste op je palmares, maar het geeft vertrouwen voor het hele voorjaar. En vertrouwen is in februari goud waard.

Kuurne-Brussel-Kuurne werd voor het eerst verreden in 1946, een jaar na de oorlog. De koers begon als een lokale Vlaamse wedstrijd, maar groeide uit tot een vast onderdeel van het Openingsweekend. Je kunt het zien als het dessert na het hoofdgerecht van de Omloop. Of het ontbijt na het feestje, dat kan ook.

De erelijst is best aardig: Peter Sagan won de koers twee keer, net als Marcel Kint in de beginjaren. Kuurne-Brussel-Kuurne levert regelmatig verrassende winnaars op, want het is vroeg in het seizoen en de vorm is bij lang niet iedereen op peil. Dat maakt het juist leuk. Je weet gewoon niet wie er gaat winnen.

Het parcours is circa 200 kilometer lang. De koers start en finisht in Kuurne, met een uitstap richting Brussel als keerpunt. Het is overwegend vlak, met enkele korte hellingen in de laatste 50 kilometer. Geen Oude Kwaremont, geen Paterberg, geen drama op papier.

Maar schijn bedriegt. Het draait hier om snelheid, positionering en vooral de wind. Bij flinke wind kan de koers al vroeg in stukken breken. Bij windstil weer is het vaak een massasprint. Beide varianten zijn lekker om naar te kijken, al is die wind toch net iets mooier.