Ronde van Vlaanderen

De Ronde van Vlaanderen. Vlaanderens Mooiste. De koers waar heel België geel-zwart voor kleurt en waar je als bankzitter al weken van tevoren naartoe leeft. De vraag is niet óf je kijkt — de vraag is met hoeveel mensen op de bank je kijkt. Dit is geen koers, dit is een nationale feestdag.

Kijk, De Ronde is een van de vijf Monumenten en dat merk je aan alles. Meer dan 260 kilometer door het glooiende Vlaamse landschap, over kasseien die je tanden uit je mond trillen, en hellingen als de Koppenberg, de Oude Kwaremont en de Paterberg waar renners letterlijk afstappen. Dit is wielrennen op zijn puurst. Dit is waar het hele voorjaar naartoe werkt.

De eerste Ronde werd verreden op 25 mei 1913. Sportjournalist Karel Van Wijnendaele organiseerde het om zijn krant Sportwereld te promoten. 37 renners aan de start, 330 kilometer door het Vlaamse platteland, Paul Deman als eerste winnaar. Van Wijnendaele wilde een reclamestunt, maar creëerde per ongeluk een nationaal monument. Dat is toch schitterend.

De Ronde werd al snel een symbool van Vlaamse identiteit. In een tijd dat België langs taallijnen verdeeld was, bood de koers een moment van trots. De hellingen en kasseien werden metaforen voor de veerkracht van het Vlaamse volk. Van Wijnendaele schreef er lyrische verslagen over, en de koers groeide. En groeide. En groeide.

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen de gouden jaren. Briek Schotte, 'De Laatste Flandrien'. Fiorenzo Magni. Rik Van Looy. Roger De Vlaeminck. En dan Eddy Merckx, die de Ronde drie keer won (1969, 1975, 1977) en bewees dat zelfs De Ronde niet veilig was voor zijn allesverslindende dominantie. De man was gewoon een SM-sessie voor het hele peloton.

In de moderne tijd is De Ronde een wereldwijd evenement geworden. De finish ligt sinds 2012 in Oudenaarde. Tom Boonen schreef geschiedenis met drie zeges, en in 2022 maakte MvdP de koers tot zijn persoonlijke eigendom met een magistrale solo via de Oude Kwaremont. Zijn vader Adrie won de Ronde in 1986. Vader en zoon, allebei winnaar van Vlaanderens Mooiste. Dat is toch gewoon knettergoed.

Het parcours is een monument op zich. Start in Antwerpen, finish in Oudenaarde, ruim 260 kilometer daartussen. Het eerste deel is relatief vlak — het aanrollen, zeg maar. Maar na 100 kilometer begint het spel der hellingen, en dan wordt de koers gemaakt of gebroken. Dat is het moment dat je als bankzitter rechtop gaat zitten.

De Vlaamse hellingen zijn kort maar venijnig: stijgingspercentages van 10 tot 20 procent, vaak over smalle kasseistroken die door het bos slingeren. De Koppenberg (22% maximaal) is berucht — daar is menig favoriet gestrand, letterlijk afgestapt. De Oude Kwaremont (2,2 km) en de Paterberg (400m, tot 20%) vormen de beslissende finale. Op die twee hellingen wordt De Ronde beslist. Elk jaar weer.

De kasseien maken de koers extra zwaar. Trillingen, valpartijen, lekke banden — schering en inslag. Wie De Ronde wil winnen, moet niet alleen de sterkste zijn. Je moet ook op de juiste plek zitten wanneer het peloton uiteenvalt. Positionering is alles. Eén verkeerde keuze en je kijkt naar de ruggen van de favorieten die wegrijden. Dan mag je het in de groep erachter uitvechten om vijftiende te worden.