Dwars door Vlaanderen

Dwars door Vlaanderen is de allerlaatste test voor De Ronde. De woensdag ervoor. Het moment dat je als renner je benen nog even checkt, of juist je kruit droogt houdt voor zondag. Dat strategische dilemma — vol rijden of sparen — maakt Dwars door Vlaanderen stiekem vet om te kijken. Je ziet wie fris is, wie nerveus is, en wie er eigenlijk al klaar voor is.

Sinds 1945 bestaat de koers, en het heeft even geduurd, maar inmiddels is het een volwaardig WorldTour-evenement. Dezelfde hellingen, dezelfde kasseien, dezelfde Vlaamse smalle weggetjes. Een perfecte generale repetitie. Of een perfecte val in de val, als je te hard rijdt drie dagen voor het grote werk.

Dwars door Vlaanderen werd voor het eerst verreden in 1945 en was jarenlang een typische B-klassieker. Zo'n koers waar je niet vrij voor nam van je werk. Maar de groeiende media-aandacht en de WorldTour-status in 2019 maakten er ineens een serieuze wedstrijd van. Terecht, want de koers verdient het.

Yves Lampaert, MvdP, Dylan van Baarle — allemaal hebben ze Dwars door Vlaanderen op hun naam staan. Het mooie is dat de woensdag voor De Ronde altijd dat strategische dilemma oplevert: ga je vol om ritme op te doen, of sla je deze over en houd je je benen voor zondag? Beide strategieën hebben al gewerkt. Beide hebben ook al gefaald. Dat maakt het juist leuk.

Het parcours is zo'n 185 kilometer — korter dan De Ronde, maar met dezelfde ingrediënten: hellingen, kasseien en smalle Vlaamse weggetjes waar je met twee man naast elkaar al in de problemen komt. Een stuk of twaalf hellingen, waaronder de Oude Kwaremont en de Knokteberg. Genoeg om de benen te voelen.

De finale speelt zich af in de heuvels rond Waregem, met de Nokereberg als een van de laatste obstakels. De finish in Waregem is vaak een voorbode van de krachtverhoudingen voor De Ronde. Of een totale misleiding. Je weet het maar nooit met wielrennen, en dat is precies waarom we het zo leuk vinden.