Gent-Wevelgem

Gent-Wevelgem is de koers waar de wind de baas is. De vlakke polders van West-Vlaanderen bieden nul komma nul beschutting, en bij een flinke westenwind scheurt het peloton in waaiers uiteen. Voeg daar de Kemmelberg aan toe — een kasseienhelling met percentages die je niet wilt weten — en je hebt een van de meest onvoorspelbare koersen van het hele voorjaar.

Kijk, het mooie van Gent-Wevelgem is dat werkelijk iedereen kan winnen. Sprinters, punchers, klassiekerrenners — het hangt er gewoon vanaf wat de wind doet. En de wind in West-Vlaanderen doet altijd iets. Dat is het heerlijke eraan.

Gent-Wevelgem werd voor het eerst verreden in 1934, opgericht door de wielerbond van West-Vlaanderen. Een kleine Vlaamse koers die niemand echt serieus nam. Dat veranderde. De naoorlogse jaren brachten internationale deelnemers, en langzaam groeide het uit tot wat het nu is: een van de mooiste klassiekers van het voorjaar.

De Kemmelberg werd in de jaren zestig aan het parcours toegevoegd en dat was een schot in de roos. Die kasseienhelling — 800 meter, gemiddeld 9%, tot 23% maximaal — is sindsdien het symbool van de koers. De passage langs het oorlogsmonument op de top, vlakbij de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog, geeft de koers een lading die je nergens anders vindt. Je rijdt over dezelfde grond waar soldaten sneuvelden, en dan sprint je daarna voor een bloementuil. Dat is nogal wat.

Tom Boonen is de recordhouder met drie overwinningen. De man had de perfecte mix van kracht en sprint voor deze koers. Peter Sagan en Wout van Aert bewezen later dat Gent-Wevelgem de koers is voor veelzijdige renners. Je moet gewoon alles kunnen: sprinten, klimmen, en vooral niet omwaaien.

Het parcours is zo'n 250 kilometer lang en voert van Deinze naar Wevelgem. Het eerste deel gaat door de Vlaamse polders, en als de wind daar vrij spel heeft, dan begint het feest al vroeg. Waaiers, echelons, groepjes renners die in schuine rijtjes om hun leven fietsen. Eén moment van onoplettendheid en je kijkt naar de ruggen van dertig man die wegrijden. Heerlijk om naar te kijken, minder heerlijk als je achteraan kobbelt.

De Kemmelberg (800m, tot 23% steil) is het zwaartepunt. Het peloton beklimt die berg twee keer, over kasseien die smal en steil zijn, met een afdaling die technisch en ronduit gevaarlijk is. De Baneberg en Monteberg maken het parcours compleet, maar het draait om de Kemmelberg. Dat is gewoon de plek waar de koers ontploft.

De finale naar Wevelgem is vlak en wordt vaak beslist in een sprint van een uitgedunde groep. Maar als de wind meedoet — en de wind doet in West-Vlaanderen altijd mee — kan alles anders lopen. Dan winnen de sterke mannen, niet de snelle.