Luik-Bastenaken-Luik

Luik-Bastenaken-Luik. La Doyenne. De Oudste. Sinds 1892 — je leest het goed, 1892 — rijdt het peloton vanuit Luik naar Bastenaken en terug, dwars door de zware heuvels van de Belgische Ardennen. Dit is geen koers voor sprinters of allrounders. Dit is een koers voor klimmers. Échte klimmers. De côtes zijn langer en steiler dan in Vlaanderen, en de koers vergt een uithoudingsvermogen dat de meeste renners simpelweg niet hebben.

Als laatste Monument van het voorjaar is Luik-Bastenaken-Luik de ultieme test. Na weken van Vlaamse koersen, na de Amstel, na de Waalse Pijl — dan moet je hier nog eens 260 kilometer door de Ardennen. De erelijst leest als een hal of fame: Merckx, Hinault, Argentin, Valverde. Alleen de allerbesten winnen La Doyenne. De rest mag blij zijn als ze de finish halen.

Luik-Bastenaken-Luik werd voor het eerst verreden in 1892. Dat is vier jaar vóór Parijs-Roubaix. De oudste wielerklassieker ter wereld, opgericht door de Luikse wielerbond, 33 deelnemers aan de eerste start. Léon Houa won de eerste drie edities. Een monopolie dat in 1892 nog gewoon kon.

In de twintigste eeuw groeide La Doyenne uit tot een van de belangrijkste koersen ter wereld. De Ardennen — steile côtes, glooiende landschappen, eindeloze wegen — bleken het perfecte decor voor epische gevechten. Eddy Merckx won de koers vijf keer. Vijf. De man was gewoon een SM-sessie voor het hele peloton, ook in de Ardennen.

De beroemdste helling was jarenlang de Côte de la Redoute (2 km, gemiddeld 8,9%), maar in de moderne tijd is de finale verlegd naar de Côte de la Roche-aux-Faucons. Daardoor is de koers nog onvoorspelbaarder geworden. En onvoorspelbaar is altijd goed voor de bankzitter.

Voor Nederlandse fans heeft Luik-Bastenaken-Luik een bijzondere plek. Wout Poels won in 2016 — een zeldzaam Nederlands hoogtepunt in een koers die traditioneel wordt gedomineerd door klimmers uit bergachtige landen. Poels bewees dat je ook als Limburger de Ardennen kunt temmen. Schitterend.

Het parcours voert vanuit Luik zuidwaarts naar Bastenaken — het keerpunt — en dan terug naar Luik. 260 kilometer, meer dan 5.000 hoogtemeters. Dat is verreweg het zwaarste parcours van alle voorjaarsklassiekers. Ter vergelijking: een zware Touretappe heeft vaak zo'n 4.000 hoogtemeters. Dit is zwaarder. Over één dag.

De côtes van de Ardennen zijn anders dan de hellingen van Vlaanderen: langer, steiler, en met minder herstelmogelijkheden. De Côte de la Redoute (2 km, 8,9%), de Roche-aux-Faucons (1,5 km, 11%), de Côte de Saint-Nicolas (1,2 km, 8,6%) — elke helling snoept er renners af. Na de Redoute is de groep al gehalveerd. Na de Roche-aux-Faucons is het een handvol.

De laatste tientallen kilometers zijn een constante op-en-neer door de heuvels rond Luik. Wie hier nog de benen heeft om aan te vallen, is een fenomeen. En vaak ook de winnaar. De koers eindigt in Luik zelf, na een slopende dag door de Ardennen. Dan zit je op de bank en denk je: wat heb ik net gezien. Dat is La Doyenne.