Milaan-San Remo

Milaan-San Remo, in Italië liefkozend 'La Primavera' genoemd, is de langste eendagskoers in het profwielrennen. Bijna 300 kilometer van de Po-vlakte naar de Italiaanse Rivièra. Je zit er als kijker zes uur voor, en de eerste vijf uur gebeurt er eigenlijk niks. En toch kijk je. Want die laatste tien minuten zijn het waard. Altijd.

Het is het eerste Monument van het seizoen, en de koers wordt bijna altijd beslist op de Cipressa en de Poggio. Je hebt sprinters nodig met klimmersbenen, of klimmers met een sprint. Die combinatie is zeldzaam, en daarom is de erelijst zo bijzonder.

De eerste Milaan-San Remo werd verreden in 1907, georganiseerd door de Gazzetta dello Sport — dezelfde krant die ook de Giro d'Italia oprichtte. De Fransman Lucien Petit-Breton won de eerste editie. De koers was meteen een succes. Italianen en wielrennen, dat is gewoon een goeie combinatie.

In de gouden jaren van het Italiaanse wielrennen domineerden legendes als Costante Girardengo, Gino Bartali en Fausto Coppi de koers. Eddy Merckx vestigde later het allertijdenrecord met zeven overwinningen. Zeven keer. Dat is krankzinnig, zelfs voor Merckx.

De introductie van de Poggio als beslissende klim in de jaren zestig gaf de koers een nieuwe dimensie. Die korte maar steile helling vlak voor de finish werd het perfecte toneel voor aanvallen. En de afdaling van de Poggio, met die krappe bochten en technische passages, is minstens zo belangrijk als de klim zelf. Daar worden koersen gewonnen en verloren.

Milaan-San Remo is een koers van contrasten: urenlang een processie, gevolgd door een explosieve finale van amper tien minuten. Cavendish, Alaphilippe, Wout van Aert — ze hebben de koers allemaal op hun eigen manier gewonnen, van massasprint tot solo-aanval op de Poggio. Die variatie maakt het juist zo goed.

Het parcours is simpel te beschrijven maar moeilijk te overleven: bijna 300 kilometer van Milaan naar San Remo aan de Italiaanse Rivièra. Het eerste deel over de Po-vlakte is kaarsrecht en vlak. Hemeltergend vlak, zou je kunnen zeggen. Na zo'n 150 kilometer bereikt het peloton de kust en begint de weg langs de Middellandse Zee.

De Cipressa (5,6 km, 4,1% gemiddeld) was jarenlang de beslissende klim, maar tegenwoordig is het de Poggio (3,7 km, 3,7% gemiddeld) die de koers maakt. Die begint op amper 8 kilometer van de finish, waardoor een aanval hier tot de streep kan leiden. En de technische afdaling is een kunstwerk op zich — wie hier durft te dalen, kan de koers winnen.

De finish op de Via Roma in San Remo is een brede boulevard met een lichte daling. Als het peloton samen over de Poggio komt, volgt vaak een massasprint. Maar de mooiste edities, de edities waar je het jaren later nog over hebt, zijn die waarin iemand op de Poggio wegrijdt en solo aankomt.