Strade Bianche

Strade Bianche is de jongste grote klassieker, maar voelt alsof hij er altijd al is geweest. Het peloton rijdt over de witte grindwegen van Toscane, door een landschap dat eruitziet als een Renaissance-schilderij. Met cipressen, glooiende heuvels, en renners die eruitzien alsof ze door een wasmachine zijn gehaald. De finish op de Piazza del Campo in Siena, dat schelpvormige plein, is gewoon een van de mooiste dingen in onze sport.

Kijk, de koers bestaat pas sinds 2007, maar Strade Bianche heeft in die korte tijd al de status van een zesde Monument bereikt. De combinatie van het Toscaanse landschap, de verraderlijke grindwegen en die brutaal steile slotklim naar Siena — het is simpelweg schitterend.

Strade Bianche begon in 2007 als 'Monte Paschi Eroica', vernoemd naar de historische Eroica-fietstocht voor amateurs over dezelfde grindwegen. Het concept was even simpel als briljant: laat profs over dezelfde onverharde wegen rijden waar amateurs al jaren over hobbelend. De eerste editie werd gewonnen door de Fransman Alexandre Bentens.

In 2008 nam Fabian Cancellara de koers over met een magistrale solo. De Zwitser won Strade Bianche drie keer en maakte de koers eigenhandig groot. Cancellara op die witte wegen, dat was puur genieten. Zijn dominantie inspireerde een hele generatie renners om Strade Bianche serieus te nemen.

In 2017 werd de koers opgewaardeerd tot WorldTour-status, een logisch gevolg van het feit dat inmiddels iedereen begreep hoe bijzonder deze koers was. MvdP won in 2021 na een legendarische solo over de laatste grindstrook. De man rijdt op grind, asfalt, kasseien, modder — het maakt hem niet uit. Hij is gewoon knettergoed op alles.

Het parcours is circa 184 kilometer lang en voert door het glooiende Toscaanse landschap ten zuiden van Siena. De koers telt elf sectoren van witte grindwegen, goed voor zo'n 63 kilometer onverhard. Dat klinkt misschien overzichtelijk, maar geloof ons: dat is het niet.

De grindwegen van Toscane zijn niet te vergelijken met de kasseien van Vlaanderen of Noord-Frankrijk. Het witte grind is fijn en stoffig bij droog weer, maar verandert bij regen in een modderige glijbaan waar je nauwelijks grip hebt. De heuvels van de Crete Senesi, met hun cipressen en glooiende korenvelden, zijn prachtig maar verraderlijk. Het is een beetje alsof je door een ansichtkaart fietst die je probeert te vermoorden.

De finale is de steile klim naar de Piazza del Campo in Siena: de Via Santa Caterina da Siena met stijgingspercentages tot 16%. Wie als eerste het plein oprijdt, wint onder het oog van duizenden toeschouwers. Het is een van de mooiste decors in het wielrennen. Daar kun je weinig aan afdoen.